زندگی در غربت

خیلی فکر کردم چه بنویسم که دل خواننده ام از آغاز نگیرد. سعی کردم به بهار فکر کنم و شکوفه هایش. اما شکوفه ای بر درختی ندیدم. گفتم از بچه هایم بنویسم و شیرین کاری هایشان اما چند روزی است که آنها هم فقط گریه می کنند و بهانه می گیرند. گفتم از خودم بنویسم و سیزده بدر اما همه روز را در رختخواب افتاده بودم و حتی حال اینکه لقمه نانی در دهان بگذارم نداشتم.
روزها روزهای سختی است. پناهجو بودن، نادیده گرفته شدن و در لحظه های پر التهاب جواب ردی یا قبولی اقامت پرپر شدن چنان آدم را از حال و کار می اندازد که حالی برای حفظ روحیه نمی ماند .
بهرحال تصمیم گرفتم وبلاگ نویسی را شروع کنم تا شاید رفته رفته از این حال و هوا هم دربیایم.
لازم می بینم از دوست خوبم مجید زهری تشکر کنم که زحمت کشید و این وبلاگ را سر و سامانی داد تا من بالاخره پس از چند روز تاخیر نوشتن را آغاز کنم. امیدوارم در روزهای آینده بتوانم با واژه های شاد پذیرای شما دوستان خواننده باشم.

با سپاس زهرا طاری